برای من که چند سالیه بیشتر سال رو این ور دنیا زندگی میکنم و کم کم داره یادم میره (راستش رو بگم مدتیه که یادم رفته) امروز چندم آذر یا دی ماهه. یادم رفته که روز مادر توی ایران چندم کدوم ماهه. یادم رفته که امروز عید فطره و یا عید قدیر و باید به پدر و مادرم که تو ایران زندگی میکنند تبریک عید بگم. یادم رفته که محرم نزدیکه و دو ماه پشت سر هم عزاداریه. و خیلی چیزهای دیگه که آلان یادم نیست که بگم یادم رفتن. سال من متاسفانه و یا خوشبختانه سال 2011 و 2012 میلادیه نه 1390 و 1391 شمسی. کریسمس و سال نو رو مثل عید نوروز جشن میگیرم. اولش بخاطر می گل که وقتی دوستاش توی مدرسه از درخت کریسمس و عکس یادگاری با سانتا صحبت میکنن حاج و واج نمونه که اینها چیه و دوستاش مسخرش نکنتد که چطور نمی دونی اینها چیه؟ و حالا که این کارها برامون شده یه رسم و یا نمی دونم یه وظیفه که حتما باید انجامش داد.

هنوز هم عید نوروز رو خیلی مفصل حتی مفصل تر از وقتیکه ایران بودیم جشن می گیریم. کادو می دیم و کادو میگیریم. به می گل میگیم که سال نو ما اینه و رسم و رسومش این چیزهاست. و خیلی از رسومی رو که تو ایران انجام نمی دادیم اینجا انجام می دیم تا می گل ببینه و متوجه بشه که این جشن سال نو ماست و خیلی برای همه مهمه.

ولی خوب با همه این حرفها چه بخواهیم و چه نخواهیم سال نو میلادی هم بخشی از زندگی ما شده. به نظر من تبریک گفتن و یادی از دوستان و آشنایان کردن به هر دلیلی که باشه خوب و پسندیده است. پس برای من تبریک سال نو میلادی هم خوشحال کننده خواهد بود.

امیدوارم که سالی سرشار از خوشی و سلامتی داشته باشید

سال نو همه مبارک

من چند تا زلزله بزرگ و مهم رو کاملا به خاطر دارم. اولی زلزله طبس در سال 1357. یادم میاد که جلوی تلویزیون دراز کشیده بودم و داشتم فیلم می دیدم. احساس کردم که لوستر بالای سرم داره تاب می خوره. فوری از جام بلند شدم و دویدم پیش پدرم و گفتم داره زلزله میاد. اون موقع خیلی متوجه خطرات زلزله نبودم و نمی دونستم وقتی این اتفاق میافته باید چه کارهائی رو انجام داد.

دومین زلزله ای که یادم میاد زلزله رودباره. اون موقع من سرباز بودم و داشتم توی استان کرمانشاه نزدیک مرز ایران و عراق خدمت می کردم. تنها چیزی که احساس کردم یه لرزش خفیف بود. چند ساعت بعد از اخبار شنیدم که رودبار زلزله اومده. متاسفانه اون بار هم خیلی ها کشته شدند.

سومین زلزله هم همین زلزله بم بود. با وجودیکه محل وقوع این زلزله با تهران خیلی فاصله داشت ولی دیوار اتاق ناهارخوری آپارتمان ما چند تا ترک خیلی نازک برداشت. شاید به خاطر این بود که خونه تازه ساز بود و به قول معروف هنوز جا نیافتاده بود.

باوجودیکه هشت سال از وقوع زمین لرزه بم گذشته هنوز هم خبرها و عکسهائی از مناطق بازسازی نشده شنیده و دیده میشه. نمی دونم آیا واقعا کمکهائیکه مردم و سازمانهای خیریه برای زلزله زدگان ارسال کردند واقعا برای خود اونها خرج شد یا نه. همیشه بی اعتمادی در این موارد وجود داشته. وقتی چند روز بعد از زلزله پتو و چادرهای ارسالی کشورهای خارجی رو توی مغازه های خیابان گمرک میشه خرید چطور میشه بی اعتماد نبود.

خیلی ها در زمین لرزه بم داغ دار شدند. خیلی ها یتیم شدند. تعداد کشته شدگان رو یادم نمیاد ولی می دونم که خیلی زیاد بوده. روح همشون شاد. یکی از این کشته شدکان ایرج بسطامی بود. خواننده ایکه شاید به اندازه ای که حقش بود شناخته نشد. به نظر من صدای بسطامی ویژگی خیلی خاصی داره. هم زیره و هم بالا. در فاصله خیلی کم بسطامی می تونست هر دو نوع صدا رو از حنجره خودش تولید کنه. تصنیف وطن من یکی از شاهکارهای اونه.

یاد و نام همه کشته شدگان این زمین لرزه گرامی باد.

من شبها زياد خواب ميبينم ولي بطور معمول هيچكدوم از خوابهام يادم نميمونه. اين يكي از معدود خوابهايى ست كه يادم مونده. شايد بخاطر اينكه امين رو توى خوابم ديدم.
ديشب خيلى سرحال نبودم. با ناراحتى خوابيدم. خواب ديدم كه رفتم ايران. يه مهمونى رفته بودم ولي يادم نمياد كجا بود. چندتا از دوستان هم اونجا بودند. من روى يه مبل نشسته بودم كه با تلويزيون زاويه نود درجه داشت. وقتى كه تلويزيون روشن شد از طرفى كه من نشسته بودم جلوى تلويزيون محمدامين رو ديدم. توى خواب يكدفعه گريه ام گرفت. دادزدم امين، امين اومده اينجا. همه به طرف من برگشتن و يه طورى نگاهم كردند كه يعنى مگه ديونه شدى؟ گفتم به خدا دارم ميبينمش همين جا نشسته. بازم همه چپ چپ بهم نگاه كردند. بعد محمدرضا يواش بهم گفت به خودت فشار نيار كسى باور نميكه. محمدرضا گفت من چند روز قبل يكبار ديدمش. درست مثل تو اومد و نشست روبرم. ولى اين دفعه من هم نميبينمش.
ازش پرسيدم حالت خوبه؟ جأت راحته؟ هيچ جوابى نداد. فقط نگاهم كرد. نه خوشحال بود و نه ناراحت. ازش پرسيدم چرا حرف نمى زنى؟ باز هم فقط نگاهم كرد. پرسيدم اومدى دنبال من؟ هيچ جوابي نداد و يكدفعه رفت. هرچى ازش خواهش كردم ديگه برنگشت. تلويزيون رو خاموش و روشن كردم ولي فايده اى نكرد. ديگه برنگشت.
كاشكى برمى گشت. يا لااقل يه حرفى ميزد. اگه يكى از اون خنده هاش رو هم ميكرد خوب بود.
محمد امين خان دو ماه گذشته ولى من هنوز هم باور نكردم.

یادش به خیر. مهر ماه سال 1360 کلاس دوم دبیرستان من با امین هم کلاس شدم. بیشتر بچه های کلاس از سال قبل با هم همکلاس بودن. من و شاهین و همایون توی اون کلاس تازه وارد بودیم. برای همین هم کسی رو نمی شناختیم ار ناچاری هر سه تا روی یه نیمکت نشستیم. خوشبختانه نیمکت آخر کلاس بود. چون هرسه تا غریب بودیم زود با هم دوست شدیم. یواش یواش با بقیه بچه های کلاس هم کمابیش نزدیک شدیم. امین یکی از اون چند نفری بود که رابطه صمیمی تر و بیشتری باهاش داشتم. این دوستی بیشتر و بیشتر شد تا سال چهارم دبیرستان و امتحانات نهائی و کنکوربعد هم سفر شمال و برنامه های هر شب دور هم بودن. اونقدر رابطه ها صمیمی شد که دیگه تقریبا از هم جدا نمی شدیم. اولش هفت نفر بودیم. حالا شش نفریم. شاید فردا ……….

موقع سربازی هر دو با هم رفتیم و با هم تقسیم شدیم و به یک پادگان اعزام شدیم. اونقدر با هم صمیمی و نزدیک بودیم که همه فکر می کردن ما برادریم. وقتی سئوال می کردن که شما دوتا برادرین؟ امین می گفت خدانکه من با این برادر باشم.

اونقدر خاطره دارم که نمی دونم کدوم رو بنویسم. امشب حالم خوش نیست که بتونم خوب بنویسم. ولی حتما همه رو می نویسم. باید بنویسم. دلم می خواد وقتی می گل بزرگ شد این ها رو بخونه و بدونه که باباش چه دوستائی داشته. بدونه که عمو امین کی بود و چه خاطراتی باهاش دارم.

جات خالی شد امین. خیلی خالی. بیشتر از اونیکه بشه گفت. بشه نوشت. بشه عکس ها رو تماشا کرد.

محمد امین خان دلم گرفت وقتی که رفتی.

کارمند شرکت Budget یه کپی از گواهینامه بین المللی من تهیه کرد و کارت اعتباری رو هم توی دستگاه کشید و دو سه تا امضا هم از من گرفت و سوئیچ ماشین رو تحویلم داد. یکی از امضاها من رو متعهد می کرد که ماشین رو با باک پر از بنزین برگردونم و تحویل بدم و درصورتیکه این کار رو انجام ندم شرکت Budget  هزینه مربوطه را به قیمت هر لیتر حدود 65 سنت از کردیت کارت من برداشت می نماید. وقتی قیمت رو دیدم برق از چشمم پرید. البته اون موقع دلار کانادا حدود 550 تومان بود. یعنی بنزین حدود لیتری 360 تومان.

دوسال بعد یعنی جولای سال 2005 که برای زندگی رفتیم کانادا قیمت هر لیتر بنزین حدود 85 سنت شده بود. البته دلار کانادا هم گرون تر شده بود. اگه درست یادم مونده باشه هر دلار کانادا 640 تومان بود. با این حساب بنزین حدود لیتری 550 تومان.

یکی دو ماه بعد یعنی آگوست و اکتبر همون سال قیمت بنزین یکدفعه بطور غیر منتظره خیلی بالا رفت و به حدود لیتری یک دلار و 35 سنت رسید (حدود لیتری هشتصد و هفتاد تومان). تابلوی جلوی پمپ بنزین ها قابلیت نشون دادن این عدد رو نداشت. تابلوها فقط سه رقم برای نمایش داشتند و حالا به چهار رقم نیاز بود. یکی دو ماه طول کشید تا پمپ بنزین ها تابلوهای جدید نصب کنند. هیچکس فکر نمی کرد که از این به بعد برای نمایش قیمت بنزین چهار رقم  لازم باشه و همه منتظر بودند تا دوباره قیمت مثل قبل پائین بیاد.

حالا بیشتر از پنج ساله که در کانادا زندگی می کنیم. در این مدت بنزین نوسان قیمت زیادی داشته. از حدود 70 سنت تا یک دلار و چهل و پنج سنت ولی هیچ وقت به قیمت سال 2003 یعنی 65 سنت برنگشت. طی این مدت همیشه قیمت بنزین یکی از مشغولیات ذهنی ما بوده. بعضی وقتها از سر کنجکاوی. بعضی مواقع از سر نگرانی و تعجب و گاه گاهی هم ازجنبه تفریح و شوخی. تا دو سال و نیم قبل قیمت بنزین در طی روز و در پمپ بنزین های مختلف متغیر بود. یعنی صبح یک قیمت داشت و شب یک قیمت دیگه. حتی قیمت در پمپ بنزین های دو طرف چهارراه هم با هم فرق داشت. بطور معمول  قبل از ساعت 12 شب قیمت بنزین ارزانتر از بقیه مواقع بود. من هم سعی می کردم که همون ساعت بنزین بزنم.

امروز بنزین هر لیتر یک دلار و سی سنت بود. ماشین من هم یک قطره بنزین نداشت. جاتون خالی حدود 85 دلار پول بنزین دادم و داغ دلم تازه شد. ببینیم فردا چی پیش میاد.

اولین سالیکه این سنت شکسته شد نوروز 1367 بود. باعث و بانی این سنت شکنی هم من بودم. یعنی همش هم تقصیر من نبود. مقصر اصلی صدام حسین بود که جنگ رو شروع کرد. بعد هم شهرها رو بمباران کرد دست آخر هم موشک فرستاد برای مناطق مسکونی.

اسفند 1366 هر روز و هر شب موشک می فرستادند برای تهران. موشک بیشتر مواقع شبها به تهران می خورد. هم وحشت بیشتری ایجاد می کرد و هم فردای همه رو خراب می کرد. همه ترسیده بودند. خیلی ها شبها از تهران خارج می شدند. اونهائیکه یه جائی برای رفتن و موندن داشتند، رفته بودند. اونهائی هم که جائی نداشتند، می رفتند شب توی جاده های اطراف شهر می خوابیدند. جاده های شرقی تهران شلوغ تر بود. یه جورائی مردم اونجا ها رو امن تر احساس می کردند. خوشبختانه ما اون روزها تا حدودی به ترس خود غلبه کرده بودیم و از خونه آواره نشده بودیم. یعنی نه اینکه نمی ترسیدیم ولی به دلیل اینکه بابا و مامان ترس شون رو نشون نمی دادند، ما هم خجالت می کشیدیم علنی بترسیم (یعنی یواشکی می ترسیدیم).

یکی دو روز قبل از عید همه از تهران رفتند بیرون. هر کی هر کجا می تونست رفت. خاله من هم پیشنهاد کرد بریم ساری. اونها یه آپارتمان توی ساری داشتند. بابا و مامان هم تصمیم گرفتند که بریم.

من اصلا راضی به رفتن نبودم. دلم می خواست بمونم تهران. با دوستام بیشتر خوش می گذشت. هرچی گفتم که من نمیام بابا قبول نکرد و گفت که باید عید رو با هم باشیم. بالاخره به راه افتادیم و رفتیم ساری. از وقتی که رسیدیم من همش در این فکر بودم که یه کلکی جور کنم و برگردم. دائم بهانه می گرفتم و غرغر می کردم. همش می گفتم من اینجا چیکار کنم. اصلا بهم خوش نمیگذره و از این جور حرفها. بالاخره بعد از دو روز موفق شدم و بابا و مامان رضایت دادند تا من برگردم تهران. البته می دونم که واقعا راضی نبودند ولی به من گفتند که می تونم برم. البته اینجا توی پرانتز بگم که حالا که خودم بچه دارم می فهمم که من چه کار عجیبی کردم و چقدر برای اونها سخت بوده که رضایت بدن.

روز قبل از عید برگشتم تهران توی خونه خودمون. برای موقع تحویل سال شاهین من رو دعوت کرد خونشون. دستش درد نکه  اگه این کارو نکرده بود باید تحویل سال رو تک و تنها جشن می گرفتم. خاطرات نوروز سال 1367 یکی از بهترین خاطرات دوران جوانی منه. یکبار همه اش رو می نویسم (البته برای ثبت در تاریخ!).

دومین باریکه موقع تحویل سال رو خونه نبودم نوروز 1369 بود. رفته بودم سربازی. تصمیم گرفتم تا برای عید نوروز مرخصی نگیرم و صبر کنم اردیبهشت ماه برم مرخصی. هنوز توی شک بود و این تصمیم رو قطعی نکرده بودم که یکی از دوستان هم خدمتی گفت که برای عید نمیره مرخصی و صبر میکنه تا مرخصی هاش روی هم جمع بشه و دوران خدمتش هرچه زودتر تموم بشه. به من هم گفت که حاضری تو هم مرخصی نگیری و بمونی؟ من هم یکدفعه گفتم قبول من هم می مونم و مرخصی نمی رم. همون موقعیکه این حرف رو زدم پشیمون شدم ولی پشیمونی سودی نداشت. دیگه نمی تونستم بگم نه و من دلم می خواد برم مرخصی. یه جورائی توی رفاقت خرابکاری می شد. خلاصه توی رودرباستی از خودم و بقیه عید رو موندم همون جا.

سومین دفعه نوروز 1378 بود. این بار برای تحویل سال نو هم ولی خونه بودم و هم خونه نبودم. یعنی خونه پدر و مادرم نبودم ولی خونه خودمون بودم. خونه من و پریناز. خیلی احساس خوبی بود. یه عید دیگه بود. عشق هم به عید من اضافه شده بود. شاید نشه تشریح کرد ولی همه چیز با قبل فرق می کرد.

توی همه این سالها چند باری هم بود که موقع تحویل سال توی خونه خودمون نباشم ولی با خانواده همه با هم باشیم. مثلا یادمه چند سال همه دست جمعی رفته بودیم شمال. یک سال رفته بودیم یند عباس. یک سال دیکه رفته بودیم همدان. وچند جای دیگه که خوب یادم نیست. ولی به هر صورت همه با هم بودیم.

نوروز 1382 اولین سالی بود که موقع تحویل سال خارج از ایران بودم. با پریناز رفته بودیم تایلند. چه سفر خوبی بود. خاطرات این سفر رو هم باید بطور کامل بنویسم. بیشتر از تمام سفرهائی که رفتیم بهمون خوش گذشت. هیچوقت فراموش نخواهم کرد.

نوروز 1383 و 1384 بازهم خارج از ایران بودیم.

نوروز 1385 اولین نوروز ما در کانادا بود. درسته که خارج از ایران بودیم ولی توی خونه خودمون عید رو جشن گرفتیم. این هم تجربه ای بود.

نوروز 1386 بعد از چند سال دوباره عید رو تهران بودیم. اینبار یه مهمون عزیز داشتیم. می گل. مهمونی که صاحب خونه شد. حالا چند سالی صاحب خونه می مونه. یه روز اون هم میره خونه خودش تا موقع تحویل سال رو اونجا باشه. ممکنه برای عید بره مسافرت. ممکنه بیاد خونه ما مهمونی.

دوباره یه سال عید من و پریناز با هم تنها می شیم.

نوروز 1388 رفتیم سفر. اولین سفر نوروزی سه نفره خارج از ایران. به می گل خیلی خوش گذشت. هنوز هم از اون سفر حرف میزنه و میگه میشه دوباره بریم.

نوروز 1389 برای اولین بار عید رو مهمون داشتیم. بابا و مامان و مامان پریناز آمده بودند کانادا پیش ما. این دفعه برعکس بچگی هام پدر و مادرم خونه ما بودند. چقدر خوب بود. چقدر خوش گذشت. باید یک دفعه دیگه این کار رو تکرار کنم.

و امسال باز هم عید داره میاد. تا چند ساعت دیگه سال تحویل میشه. بدون اینکه منتظر بشه ببینه کی مهمون کیه. کی توی خونه خودشه و کی توی سفره. حتی فرصت نمی ده با دقت خاطراتت رو بنویسی و یک بار اونها رو از اول تا آخر بخونی و اصلاح کنی.

دلم برای همه اونهائیکه امسال عید رو با هم نیستیم تنگ شده. از طرفی هم خوشحالم که با عده زیادی از دوستانم امسال عید رو خواهم بود. هز همه مهمتر اینکه امسال عید سه نفری با هم دور سفره هفت سین می نشینیم. خدایا شکرت.

عید همه مبارک

امشب تمام مدت یاد پارسال بودم. پارسال دقیقا همین شب پدر و مادرم از ایران آمدند پیش ما. چقدر دوران خوبی بود. شاید یک دفعه دیگه تکرار بشه.